Ja, dit was ‘m, de oude keuken. Helaas mocht het voor dit exemplaar niet zo zijn en moesten dingen radicaal anders, maar daarover heb je alles al gelezen in de eerdere blogjes. Toch nog maar even een plaatje om afscheid te nemen, en een traantje weg te pinken eventueel. En natuurlijk om alle kopers van de oude apparatuur er veel plezier mee te wensen.

En dit is dan de tekening die we hebben laten maken bij de Keukenkampioen. Het kost wat verbeeldingskracht, want de nieuwe keuken is natuurlijk niet zwart-wit (wel bijna natuurlijk) en toch echt driedimensionaal. Toch lijkt het heel aardig, kijk maar hiernaast…

En dit is hem dan. In het echt nog mooier dan op de foto! Indrukwekkend dat de man die ‘m kwam bouwen dit allemaal in één enkele dag in elkaar heeft gezet… en dat ondanks onze pogingen om zorgvuldig in de weg te staan waar we dat konden. Natuurlijk hadden we het hele project niet kunnen doen zonder de hulp van onze vrienden, kennissen en familie. Daarom dus, aan alle hulptroepen, bedankt! Iemand nog een Schotse scone?

Al weer een paar weken stilte hier. Zouden ze het hebben opgegeven met het hele project en zijn ge-emigreerd naar dat kleine plaatsje tussen Verweggistan en Afgelegerije? Nee hoor, maak je geen zorgen. We zijn keihard bezig geweest met het keukenproject en in de tussentijd lekker opgeschoten. De electrische bedrading is helemaal herzien en opnieuw aangelegd waar dat nodig was, de gas- en waterleidingen zijn compleet opnieuw aangelegd en de afvoer is een stukje verlengd. De rit naar de bouwmarkt kan inmiddels met de ogen dicht worden afgelegd…


Helaas was na al deze inspanningen de ruimte nog allerminst klaar voor een keuken; volgens de stukadoor zag het er uit alsof er een bom ontploft is, maar hij heeft onze Taliban-keuken weer helemaal opgeknapt. Wat een verschil kan dat maken zeg! Op de bovenste foto zie je de ruimte met nieuwe leidingen en alles, maar met ontplofte muur. De onderste foto is genomen direct nadat de stukadoor weer weg was. Laat die keuken nu maar komen! Oh, en Duncan, bedankt!

Na zo’n dag hard klussen zijn we vandaag wat leuks gaan doen. We zijn heel burgerlijk de toerist gaan uithangen in Marken, een pittoresk dorpje vlak bij ons in de buurt. Hoe burgerlijk? Nou… we zijn in de rij gaan staan voor de klompen, hebben kleine porseleinen klompjes gekocht als souvenir, en we hebben foto’s gemaakt van de haven. Erg he…

Stofkapjes op, veiligheidsbrillen op, extra grote breekhamer gehuurd bij de bouwmarkt… en slopen maar. De laatste restanten van de oude keuken zijn er nu uit. Dat betekent nog niet dat we er zijn, maar de grootste slag is geslagen; nu kunnen we weer aan opbouwen gaan werken! Op de foto’s zie je behalve ons nog twee helden aan het werk, Wouter en Maurice. Zij hebben zich enorm uitgeleefd op het sloopwerk en samen hebben we echt meters kunnen maken. Wouter en Maurice, bedankt!

Op weg naar een nieuwe keuken, stap 1. De nieuwe keuken wordt al heel binnenkort geleverd, dus we zijn maar eens begonnen met het afbouwen van de oude keuken. Dit is de foto van de oude keuken, zoals hij nu op marktplaats staat. Helaas wil niemand ‘m hebben…

Na wat rommelen en vele uren noeste arbeid zijn de meeste tegeltjes wel van de muur. En wat een muur is het… soms lijkt het niet een huis maar een archeologie- project. Één van de vorige bewoners heeft gewoon behang gehad in de keuken. Bovenop witte tegeltjes… Oh, en die vele uren gaan we voortaan beperken; we hebben een hamerboor met beitel-stand gekocht. Yay!

De chaos is hier compleet. Het einde van de afbraak is in zicht. Nu op zoek naar wat sterke mensen die even fluitend het aanrechtblad voor ons in de garage gaan zetten… Oh, en als ze dan ook nog even het plafond willen doen, en het schuine muurtje, en de vloer… pff. Wat een werk.

Veel dingen aan ons hoofd, dus even een dagje ontstressen op Texel leek ons wel een aangenaam plan. We zouden goede vrijdag vroeg vertrekken, dus, geheel in stijl, hebben we donderdag last-second even een hotel geboekt en de laatste boot gepakt. Je kan immers niet vroeg genoeg op de plaats van bestemming zijn. Aldaar meteen maar één van de lokale delicatessen genuttigd; een paar echte (en stevige) Texelse biertjes! Dat hakt er in op onze leeftijd, dus vroeg naar bed en hopen op goed weer de volgende dag…

Gelukkig bleek het uitstekend weer te zijn en konden we bijna de hele dag over een zonovergoten eiland cruisen. Één dag blijkt veeeel te weinig voor alles wat het eiland te bieden heeft. We zijn de dag begonnen in het Ecomare, een opvang voor zeehonden. Daarna een VVV route over het eiland gevolgd en veel leuke dingen gezien. En heel veel schapen. We wilden het avondeten nuttigen bij ‘Het Kompas’. De eigenaar bleek echter jarig en kon ons slechts een glas wijn aanbieden… Volgend jaar gaan we met een cadeautje, dan mogen we mee-eten.

Zo. Inmiddels zijn we al weer twee dagen thuis. Vrijdagmiddag hebben we de thuisreis aangevangen en na een voorspoedige maar zware rit zijn we linea recta gaan slapen. Het was een geweldige week; heerlijk weer, redelijke sneeuw en goed gezelschap!


Zaterdagavond zijn we uit eten geweest bij Tempo Doeloe, waar we hebben genoten van een heerlijke Indonesische rijsttafel. Maayke kende het restaurantje al en ik moet zeggen, het eten daar is echt voortreffelijk. Zeker een aanrader, vooral als je van een beetje gekruid eten houdt.


Vandaag was grote we-gaan-op-visite-dag. Eerst naar Lotte en haar zojuist op de wereld gezette tweede kindje, Luuk. Daarna Angelique en Erçan en tot slot nog even bij m’n broertje en z’n vriendin langs. Daar gegeten en we zouden nog even de was doen. Daar liep de avond fout…


Tijdens onze vakantie vertelde Dina dat de wasdroger het niet meer deed. Dan is de knop ‘in’ het apparaat gevallen, dat gebeurt wel vaker. Dus, stroom er af (dacht ik), apparaat open, knop beetpakken, er achter komen dat een ikea stekkerdoos niet beide polen afschakelt, aardlekschakelaar weer omzetten, stekker uit de wasdroger… pff. Naja, alles lijkt weer te werken, dus de schakelaar van de wasdroger weer goed vastgezet en het apparaat dichtgemaakt. Helaas, bij een eerste test was het huis weer donker en is er een stop doorgeslagen. Nadat de stop vervangen was bleek echter alle verlichting op de verdieping en de zolder nog steeds niet te werken. De lampen in de gang doen het wel, dus het vervangen van de stop heeft wel gewerkt. K*t. De rest van de avond besteed aan het zoeken welke draad er met de stop mee is doorgeslagen, maar nog niets gevonden. Toch maar eens wat bedrading opnieuw trekken. We hebben ‘t lang door kunnen schuiven, maar nu moeten we wel…


Joepie. Maar niet heus.